De ‘Internationale schoorsteenvegerbijeenkomst’ die plaatsvond van Vrijdag 4 tot en met Maandag 7 september in Italië was weer een soort thuiskomen in Santa Maria Maggiore in Valle Vigezzo, dat dal waar iedereen zo gelukkig lijkt te zijn dat je jezelf afvraagt waarom mijn betovergrootvader ooit als jongetje van vijftien is weggelopen, al vertelt het schoorsteenvegermuseum het trieste verhaal van al die kindslaafjes waar hij er ongetwijfeld een van is geweest. Het terugzien van alle bekenden die even blij zijn ons te zien als wij hen.
De bijeenkomst in Malesco bij het beeld van het laatse slachtoffertje, de op 14 jarige leeftijd overleden Faustino Cappini, het beeld werd door de Milanese kunstenaar Luigi Teruggi vervaardigd en staat voor alle Ruska‘s die op jonge leeftijd door de schoorstenen werden gejaagd en daar soms ook het leven lieten. Dit kind greep bij het uit de schoorsteen klauteren in een elektriciteitsdraad en werd zo geëlektrocuteerd.
Een beeld waar alle schoorsteenvegers even zouden moeten stilstaan bij het verleden is uitgegroeid tot een groot fotoshot waar alle groepen even op de foto gaan met het versteende ventje. Er worden souvenirs uitgewisseld en besloten met het in bezit nemen van de voor handen zijnde terrassen voor koffie, koek en bier en wijn.
Rond half twee verzamelde de groep zich om door de smalle straatjes van Tocene te paraderen, een belevenis op zich, waar iedere keer de mensen vandaan komen is mij een raadsel, de dorpsbewoners versierden alle hoekjes en leuke plekjes rond hun huis en overal werden oude ambachten vertoond, de mensen van de verschillende dorpen zijn ieder jaar weer laaiend enthousiast.
De nodige drankjes werden verstrekt en we eindigde heel keurig voor de dienst in de kerk. Vraag me niet waar het over ging, de taal wil nog steeds niet helemaal tot mijn schedel afdalen. De mooie klanken van de melodieuze taal komen niet verder dan mijn trommelvlies. het bleek dat ik niet de enige ben want door deze taalbarričre werd de vlag van Friesland en van de ASPB niet gezegend door de onvermurwbare priester. Volgend jaar beter zullen we maar zeggen. We wandelden terug naar het hotel en schoven een uurtje later weer aan voor het heerlijke diner. In de tuin van het museum was het feest in volle gang, we bekeken het allemaal even en dronken toen op het terras van het hotel nog een afzakkertje.
De Zondag begon rustig, half elf verzamelen voor de grote parade door Santa Maria Maggiore, iedere keer weer een evenement waar duizenden Italianen opafkomen. Het is natuurlijk ook een vreemd verschijnsel om zo’n zes-zeven honderd schoorsteenvegers en hun aanhang op hun paasbest te zien langs paraderen en die ook nog kleine cadeautjes en snoep uitdelen en waarvan ook nog de mythe bestaat dat het geluk brengt wanneer je ze aanraakt. De optocht bestond uit vijfentwintig deelnemende landen en een paar provincies uit Italië. Vaandelzwaaiers, muziekanten en de groep schoolkinderen die verkleed zijn als Italiaanse Ruska’s met hun juffen uit Santa Maria zelf. Na de indrukwekkende optocht zwierven de schoorsteenvegers weer terug naar de terrassen en hotels om later aan te schuiven voor de schoorsteenvegerlunch die in alle hotels werd geserveerd.
Om vier uur in de middag kwam de groep weer bij elkaar voor de gebruikelijke plichtplegingen, dat varieert van geschenken uitwisselen voor het museum, dansen en zingen en natuurlijk is er weer een biertje of wijntje bij.
Na het eten vertrekken er al hier en daar een paar schoorsteenvegers naar huis,.
Maandag na het ontbijt zwaaien we de vertrekkers uit, jammer hoor, t was juist zo gezellig wij blijven om het feest in Baveno mee te maken.
Met vier bussen vertrekken we om half twee om een klein uur later in de mooi stad aan te komen en opnieuw met muziek over de boulevard langs het Lago Maggiore te wandelen. Het wordt weer een feestelijke boel, zelfs vanuit hun huis schenken de bewoners ons hier en daar een glaasje wijn in en in ons vrije uurtje zitten we gezellig op het terras bij het water waar de boten af en aan varen. Na het officiële gedeelte gaat Emile samen met Anita op de foto voor de plaatselijke krant want ons familieverhaal zal worden verteld en ze denken waarschijnlijk dat Emile de Italiaan van de familie is hi hi, dan worden we naar de tuin van het schitterende hotel Dino geleid.
We worden ontvangen als staatshoofden, glaasjes witte wijn, hapjes worden geserveerd door keurig in het pak gestoken kelners, we verpozen een uurtje op het strakke gazon op de mooiste plek van de wereld met uitzicht over het schitterende meer.
We baden pootje in het zwembad dat zo uitnodigend lonkt en worden dan geroepen om aan te zitten aan het diner. Het is al goud dat er blinkt.
De schilderijen aan de muren prachtig (ik dacht nep, later bleek dat de collectie uit Monet, van Gogh, Matisse, Renoir en Gauguin bestond).
Tijdens het eten werd er weer gezongen en gedanst onder begeleiding van de vaste muzikanten.
Om tien uur vertrok de bus weer en om elf uur zaten we weer in de lounge van ons hotel. Achter een slaapmutsje om alles even te laten bezinken. Een belevenis.