De uitzending van RADAR over oplichters in de schoorsteenvegerij van maandag 29 november jl. is te zien op uitzending gemist. Je ziet Henk van de Wetering als schoorsteenspecialist op het dak en de voorzitter van de ASPB aan het woord en Ina zag ik zitten in het publiek.
Verder heb ik bij de NCRV navraag gedaan over de documentaire die in 1958 gemaakt is met medewerking van diverse schoorsteenvegers in Amsterdam met roots in Italie.
En dan het volgende; deze mail ontving ik 2 december.
Dag Willy,
Ik zie dat je een groepshyves hebt opgericht voor schoorsteenvegers. Leuk die foto's uit Italië! Toevallig ben ik op zoek naar een ouderwetse schoorsteenveger. Liefst één met hoge zwarte hoed. Mits ze nog bestaan natuurlijk... Zou jij mij hierbij kunnen helpen?
Ik werk voor het TV Gelderland-programma Gelderse Koppen dat gepresenteerd wordt door Harm Edens en op zaterdagavond wordt uitgezonden. Het is een programma met daarin portretten van mensen in alle soorten en maten. Voor deze winter zijn we nog op zoek naar een karakteristieke schoorsteenveger uit Gelderland. Ken jij zo'n iemand? Dan hoor ik het graag! Weet je het niet meteen, dan mag je mij natuurlijk ook bellen om te overleggen.
Spreek ik je snel?
Met vriendelijke groeten,
Barbara de Baare
redacteur / verslaggever Gelderse Koppen
TV Gelderland
026-3713709
het o6 nr is bij mij via de gewone mail te krijgen.
http://www.omroepgelderland.nl
Jan en Pieter komen uit Gelderland, ik zal ze dit weekend benaderen.
Hallo aardige mensen,
Zoals bij jullie bekend,
ben ik dit jaar 25 schoorsteenveger èn we zouden nog eens bij elkaar komen om na te genieten van onze “Internazionale Spazzacamino”( dé schoorsteenvegersbijeenkomst J).
Om dit te combineren, nodig ik jullie allemaal uit op zaterdag 11 december a.s., hier in Bodegraven, want er is dan ook een Charles Dickens-dag, waar ik al vaker aan mee heb gewerkt als schoorsteenveger.
Ik had gedacht het programma voor die dag als volgt te laten zijn:
13:30 uur verzamelen in Nieuwerbrug, Weijland 65a ( in een zaal naast de herv. kerk), waar koffie/thee met gebak klaarstaat.
14:00 uur naar de bouwsteeg in Bodegraven waar de Charles Dickens-dag gehouden wordt; dit is in een klein steegje, maar we kunnen rondlopen door het dorp ( hopelijk met muziek).
Iedereen wordt wel verwacht in onze Arbeitskleidung( zoals Anita Hofner het schrijft….).
16:00 uur weer terug naar de zaal in Nieuwerbrug, waar weer warme en koude dranken staan te wachten. Hier is gelijk het moment om overhet schoorsteenvegersfeest van volgend jaar te praten ,
hoe en wat we willen organiseren.
Rond 18.00 uur staat er eten klaar, een oer-Hollands Stamppot buffet; er kan gekozen worden uit Boerenkool, Hutspot of Zuurkool, en als dessert stoofpeertjes.
Rond 20.00 uur zal de avond, na een kopje koffie uiteraard, afgesloten worden
Laten jullie mij vòòr 9 oktober a.s. weten (i.v.m. reservering v.d. zaal) of je erbij zult zijn en met hoeveel personen, en waar je voorkeur naar uitgaat wat betreft het Stamppot buffet, dit vanwege de planning van de kok.
Ik hoop dat jullie het, net als ik, een leuk programma vinden en ik zie er naar uit jullie dan te ontmoeten.
Groeten,
Joop van Leeuwen
Programma 29e
Internationale Schoorsteenvegers bijeenkomst
Santa Maria Maggiore
Van 3 t/m 6 september 2010
Vrijdag 3 september 2010
17.00 uur In de tuin van Villa Antonia (het schoorsteenvegersmuseum) aanmelden en verkoop deelname kaarten.
Zaterdag 4 september 2010
10.30 uur In de tuin van Villa Antonia een gezellige ochtend.
14.30 uur Trefpunt bij de Markt van Santa Maria Maggiore voor de busreis naar Druogno voor een schoorsteenvegerstocht in traditionele kleding.
18.00 uur Heilige mis in de Pfarrkirche.
19.00 uur terugreis per bus naar Santa Maria Maggiore.
20.00 uur Feestavond in de tuin van Villa Antonia.
Zondag 5 september 2010
10.00 uur Verzamelen achter de markt in Santa Maria Maggiore voor de grote optocht der schoorsteenvegers in traditionele kleding. **
13.00 uur Schoorsteenvegerslunch in het Hotel van verblijf (vooraf besteld d.m.v. kaart)
16.00 uur Afscheidsceremonie in de tuin van Villa Antonia met geschenkenuitwisseling en muziek en dans.
Maandag 6 september 2010
14.30 uur trefpunt bij de markt van Santa Maria Maggiore voor de busreis naar Verbania aan het Lago Maggiore voor een schoorsteenvegeromgang in traditionele kleding met muziek een aperitief en avondmaal in Grand Hotel Majestic Pallanza.
21.00 uur Terugreis per bus naar Santa Maria Maggiore.
Vriendelijk verzoek om deelnameformulier in te vullen en op te sturen voor 30 juni 2010
Met vriendelijke groeten Anita Hofer
Associazione Nazionale Spazzacamini
Piazza Risorgimento 28
28857 Santa Maria Maggiore
Email; info@museospazzacamino.it
** Het is niet toegestaan deel te nemen aan deze tocht zonder gepaste kleding, dwz. Schoorsteenvegerskleding of volklore-kleding uit buurt van herkomst, begeleiders zonder gepaste kleding worden geacht tussen het publiek plaats te nemen.
Het boek ‘Levende bezems’ van Lisa Tetzner las ik in mijn jeugd en het verhaal maakte diepe indruk op mij, het is een aanklacht tegen kinderarbeid en kindermishandeling.
In deze beschrijving van het boek gaat het om Zwitserse kinderen in Italië echter met name in Valle Vigezzo werden veel kinderen ook het slachtoffer van deze laakbare praktijken van kinderhandelaren. In het schoorsteenvegermuseum in Santa Maria Maggiore zijn de indringende beelden hiervan te zien en wordt er ieder jaar even stil gestaan bij de dood van het laatste slachtoffer.
Honderden schoorsteenvegers die uit de hele wereld afkomstig zijn komen dan bij elkaar voor een driedaagse happening. ‘Raduno Internazionale Spazzacamino’ . In het eerste weekend van september 2010 zal dit al voor de 29e keer zijn, de bijeenkomst wordt georganiseerd door het museum.
Ik ben blij dat het boek opnieuw is uitgegeven zodat dit verhaal opnieuw gelezen kan worden, voor de geïnteresseerden hier een voorproefje dat ik op internet vond.
Levende bezems
Oorspronkelijke titel: Die Schwarzen Brüder
Verschenen in één band, met de volgende onderverdeling:
De man met het litteken
De verkochte jongens
Het verbond der zwartgezichten
Het huis op de heuvel
Geschreven door Lisa Tetzner
Vertaling Annie Winkler-Vonk
Tekeningen George van Raemdonck
Uitgeverij Ploegsma - Amsterdam
Tweede druk 1956
Eerste druk in Nederland was in 1950
Voor het eerst verschenen in 1940
Lisa Tetzner werd op 10 november 1894 in het Duitse Zittau geboren. Zij reisde als sprookjesvertelster door het land en ontmoette op een van haar reizen haar man Kurt Kläber (Kurt Held), een revolutionaire journalist, met wie zij in 1924 trouwde. Onder zijn invloed ontwikkelde zij een grote maatschappelijke betrokkenheid. Toen hij in 1933 verdacht werd van medeplichtigheid aan de Rijksdagbrand, vluchtten zij naar Zwitserland.
Daar was zij 16 jaar lang verbonden aan de universiteit van Basel. Tot aan haar dood in 1963 woonde Tetzner in Carona, een plaatsje in de buurt van Lugano.
Levende bezems is een sterk politiek en sociaal bewogen verhaal, ontleed aan een bij toeval ontdekt oud document.
In de negentiende eeuw werden Zwitserse jongens uit bittere armoede door hun ouders aan Milanese schoorsteenvegers verkocht. De jongens moesten in ruil voor onderdak en weinig eten, anders werden ze te dik en pasten ze niet meer in de rookkanalen, als levende bezems met hun handen het roet uit de schoorstenen vegen. Levende Bezems werd op basis van deze historische gegevens geschreven.
Fragment uit De man met het litteken:
"Nonna," zei hij. Maar de oude vrouw hoorde het niet.
"Nonna," zei hij wat harder.
Toen schrok de oude vrouw op. "O, ben jij het? Ben je weer terug? Wat wil je?"
"Ik ga toch maar niet naar Milaan."

Nonna sloeg haar uitgebluste, troebele ogen naar hem op en keek hem een ogenblik aan. "Waarom niet?"
"Anita was hier en ze vertelde me, dat de man met het litteken de kinderen die hij hier koopt, in Milaan weer verkoopt aan de schoorsteenvegers. Ze moeten daar de hele winter de grote schoorstenen vegen. Dat is een verschrikkelijk werk. Net zo verschrikkelijk als de dood."
Nonna trok hem naar zich toe. "Je weet toch, wat er dit jaar allemaal is gebeurd. Eerst dat ongeluk met de geiten. Toen het ongeluk, dat het zes maanden lang niet geregend heeft. Toen de dode koe. Toen die das, die alles vernielde en toen is je moeder nog gevallen en heeft haar been gebroken. Moeder is erg ziek en je vader heeft geld nodig voor de dokter."
"En als ik nu dood ga in Milaan, Nonna?"
"Een jongen van jouw slag gaat niet zo gauw dood, Giorgio." Ze lachte een beetje vreemd. "Bovendien kan een mens maar éénmaal sterven en we weten niet, of ons dat in onze jeugd treft of wanneer we oud zijn."
Fragment uit De verkochte jongens:
"Op wie zouden ze wachten?" vroeg Giorgio aan Alfredo.
De meid, die het had gehoord, fluisterde hun toe: "Op de schoorsteenvegerbazen, die jullie komen halen."
Daar kwam de eerste al.
Het was een smalle man, zo mager als een lat. Zijn gezicht was geel en zat als een citroen op zijn dunne hals. Hij had een versleten buis aan, een lange gestreepte broek en lage schoenen met gaatjes.
"Is dat alles?" zei hij, zonder te groeten. Hij liep op de jongens toe en keek hen met zijn gele gezicht woedend aan.
De waard zei: "Ja, dat zijn de enige twee van de twintig, die zouden komen. Je weet toch, dat de anderen verdronken zijn?"

"En wanneer krijg je nieuwe?"
"Dat weet ik niet. We moeten op het ogenblik voorzichtig zijn, je hebt wel gehoord, wat er in de kranten heeft gestaan."
"De kranten," hoonde de man, "de kranten. Ze moesten ze allemaal verbieden. Als de schoorstenen verstopt zijn en de mensen geen vuur kunnen maken, schreeuwen ze nog veel harder!"
Hij bekeek de twee jongens nog eens. Eerst Alfredo, toen Giorgio. Alfredo keek hem recht aan, maar Giorgio keek angstig een andere kant uit.
"Die bevalt met het best," zei hij en wees op Alfredo. "Laat me je armen eens zien."
Alfredo liet ze zien.
De man legde zijn spitse dunne vingers, die net zo geel waren als zijn gezicht, om Alfredo's arm. "Ja," herhaalde hij, "die bevalt me het best. Hij is sterk. Wat moet-ie kosten?"
"Tachtig lire," zei de waard.
Fragment uit Het verbond der zwartgezichten:
Het was een koude Novembermorgen. Er blies een ijskoude wind door de straten van Milaan; toch waren er veel mensen op de pleinen en in de straten.
De meesten keken de vreemde lijkstoet na. De arme, meestal in lompen geklede jongens zagen er meelijwekkend uit. En de ruwhouten, smalle kist maakte ook een armoedige indruk. De priester zei heel zacht zijn litanie. De kinderen murmelden even zacht en eentonig met hem mee. Hier en daar bleef iemand staan.
"Wie gaan jullie begraven?"

"Een schoorsteenvegerjongen," antwoordden de aangesprokenen dan.
"O, is 't maar een schoorsteenvegersjongen."
Ze trokken de halve stad door. Er moesten een paar koetsen blijven staan. De koetsiers scholden.
"Wie brengen jullie daar naar de vilderij?"
"Nemen jullie je hoed liever af," blies de Kat.
"Snotneus," schold de eerste koetsier.
"Ben je zelf," mompelden de jongens.
De koetsier dreigde hem met zijn zweep. Toen trokken de Kat en Enverino de scheldende man zijn zweep uit de hand.
Op de Piazza del Duomo ontmoetten ze een andere lijkstoet. Er werd een rijke dame begraven. Dat was een lange stoet met veel equipages en een honderd rouwdragenden. Maar de jonge schoorsteenvegers waren het eerst op het plein en de lange stoet moest blijven staan.
Daar waren de jongens blij om.
Fragment uit:Het huis op de heuvel:
Dokter Casella keek intussen rond in de kelder van de "Zwartgezichten," die zoals gewoonlijk slechts verlicht was door een zwakke schijn. Hij bekeek de jongens ook. Het waren er nogal veel. Ze waren er allemaal.
Giorgio vertelde hun over zijn ongeval. Dat hij bijna gestikt was in een schoorsteen en hoe deze man hier, die dokter was, hem het leven had gered.
"Ja," zei de dokter, die intussen op de bank was gaan zitten, "ik wilde eens kennis met jullie maken en eens weten, wat jullie naar Milaan en in dit beroep heeft gebracht.

"O," zei Antonio, "mijn moeder heeft me gewoon verkocht."
Een zeker Paulino vertelde, dat hij door zijn stiefbroer was verkocht. "Mijn vader en moeder zijn al lang dood."
Ieder had zijn eigen verhaal; en bijna elk verhaal was droevig, maar ze vertelden het zo zonder ophef en zo eenvoudig, alsof het niets bijzonders was.
De dokter knikte maar en bekeek de jongens erg goed. Daar had je Antonio, groot, sterk en met een goedig, open gezicht. Daar was Dante, mager en vol zomersproeten. De Rooie, met wie hij daarna sprak, zag er bleek en verwaarloosd uit, alsof hij al vele jaren in deze hel leefde. Paulino, die door zijn broer was verkocht, was mager en klein en je kon alle aderen op zijn dunne handen zien. Augustus was breder en sterker, maar ook hij droeg slechts lompen op zijn bottige lichaam.
"En we moeten honger lijden," vertelde Augustino, "anders worden we dik."
"En waarom mogen jullie niet dik worden?" De dokter keek hem in de ogen.
"Omdat we anders niet door de schoorstenen zouden kunnen klimmen. Nee, een schoorsteenvegerjongen moet altijd mager blijven, anders kunnen ze hem niet meer gebruiken."
Bron; Oude jeugdboeken
http://www.oudejeugdboeken.nl/start2.html?/klassiekers/bezems.html
Het boek is ook te bestellen bij Bol.com
http://www.bol.com/nl/p/boeken/levende-bezems/1001004001835885/index.html#product_description
Toen Joop ons uitnodigde om zaterdag 12 december tijdens de Dickensdagen langs te komen hebben we daar gebruik van gemaakt. Same nmet onze vriendin N. verkleedden wij ons bij Joop Thuis, de groep bestond uit zes personen toen we de Bouwsteeg betraden. Daar werd het erg gezellig, in onze kostuums vielen we niet op tussen de andere Dickensliefhebbers zodat we ons even in de 19e eeuw waande in een verhaal van deze fantastische schrijver. Oliver Twist, Scrooge, de deftige dokter of de twee funzige volksvrouwen, het maakte niet uit, ieder paste volledig in het straatbeeld.
Foto's volgen nog.
Willy
Lo Spazzacamino
Su e gi? per le contrade
di qua e di l? si sente
‘na voce allegramente
dello spazzacamin !
Su e gi? per le contrade
di qua e di l? si sente
‘na voce allegramente
dello spazzacamin.
S’affaccia alla finestra
una bella signorina
con voce graziosina
chiama lo spazzacamin
S’affaccia alla finestra
Una bella signorina
con voce graziosina
chiama lo spazzacamin.
Prima lo fa entrare
e poi lo fa sedere,
d? da mangiare e bere
allo spazz?camin.
Prima lo fa entrare
E poi lo fa sedere
d? da mangiare e bere
allo spazz?camin.
E dopo aver mangiato
mangiato e ben bevuto
gli fa vedere il buco,
il buco del camin.
E dopo aver mangiato
mangiato e ben bevuto
gli fa vedere il buco,
il buco del camin
E quel che mi rincresce
o caro giovinetto
che il mio camin l’? stretto
come farai a passar ?
E quel che mi rincresce
o caro giovinetto
che il mio camin l’? stretto
come farai a passar ?
Non dubitar signora
son vecchio del mestiere
so fare il mio dovere
su e gi? per il camin.
non dubitar signora
son vecchio del mestiere
so fare il mio dovere
su e gi? per il camin.
E dopo quattro mesi
La luna va crescendo
La gente va dicendo
L’? lo spazzacamin.
E dopo quattro mesi
La luna va crescendo
La gente va dicendo
L’? lo spazzacamin.
E dopo nove mesi
? nato un bel bambino
Che somigliava tutto
Allo spazzacamino.
E dopo nove mesi
? nato un bel bambino
Che somigliava tutto
Allo spazzacamino.
Schoorsteenveger ging op reis
Schoorsteenveger ging op reis,
Schoorsteenveger ging op reis, ging op reis,
Schoorsteenveger ging op reis.
Daar zag hij een huisje staan,
Daar zag hij een huisje staan, huisje staan,
Daar zag hij een huisje staan.
Daar kwam juist een meisje uit,
Daar kwam juist een meisje uit, meisje uit,
Daar kwam juist een meisje uit.
Meisje ga je mee op reis,
Meisje ga je mee op reis, mee op reis,
Meisje ga je mee op reis ?
Moet ik aan m'n vader vragen,
Moet ik aan m'n vader vragen, vader vragen,
Moet ik aan m'n vader vragen.
Vader, mag ik mee op reis,
Vader, mag ik mee op reis, mee op reis,
Vader, mag ik mee op reis ?
Nee, m'n kind, dat zal niet gaan,
Nee, m'n kind, dat zal niet gaan, zal niet gaan,
Nee, m'n kind, dat zal niet gaan.
Schrijver; onbekend
Hup zei m'n simmetje
refr.:
Hup, zei m'n simmetje, daar gaat-ie weer
Door de schoorsteen op en neer
Hup, zei m'n simmetje, daar gaat-ie weer
Door de schoorsteen op en neer
Schoorsteenvegen, is m'n vak
Heel de dag zit ik op 't dak
Al is de schoorsteen nog zo nauw
Ik klim er in en ik veeg 'm gauw
refr.
Ik was laatst bij de Pinup-Club
Ze waren net bij de warmingup
Ik zei: "Goeiedag, ben ik hier goed
Is er soms ook iets dat ik vegen moet"
refr.
Ze zeiden: "Jazeker, kom binnen man
En laat 'ns zien hoe jij vegen kan"
Ik dacht, toen ik al die schoorstenen zag
"Als dat nog maar lukt op m'n ouwe dag"
refr.
En als ik ooit 'ns dood zal gaan
Dan komt er op m'n graf te staan:
'Al was-ie ook zo zwart als roet
Hij veegde iedere schoorsteen goed'
refr....
Tekst en muziek: Han Grevelt
De ‘Internationale schoorsteenvegerbijeenkomst’ die plaatsvond van Vrijdag 4 tot en met Maandag 7 september in Italië was weer een soort thuiskomen in Santa Maria Maggiore in Valle Vigezzo, dat dal waar iedereen zo gelukkig lijkt te zijn dat je jezelf afvraagt waarom mijn betovergrootvader ooit als jongetje van vijftien is weggelopen, al vertelt het schoorsteenvegermuseum het trieste verhaal van al die kindslaafjes waar hij er ongetwijfeld een van is geweest. Het terugzien van alle bekenden die even blij zijn ons te zien als wij hen.
De bijeenkomst in Malesco bij het beeld van het laatse slachtoffertje, de op 14 jarige leeftijd overleden Faustino Cappini, het beeld werd door de Milanese kunstenaar Luigi Teruggi vervaardigd en staat voor alle Ruska‘s die op jonge leeftijd door de schoorstenen werden gejaagd en daar soms ook het leven lieten. Dit kind greep bij het uit de schoorsteen klauteren in een elektriciteitsdraad en werd zo geëlektrocuteerd.
Een beeld waar alle schoorsteenvegers even zouden moeten stilstaan bij het verleden is uitgegroeid tot een groot fotoshot waar alle groepen even op de foto gaan met het versteende ventje. Er worden souvenirs uitgewisseld en besloten met het in bezit nemen van de voor handen zijnde terrassen voor koffie, koek en bier en wijn.
Rond half twee verzamelde de groep zich om door de smalle straatjes van Tocene te paraderen, een belevenis op zich, waar iedere keer de mensen vandaan komen is mij een raadsel, de dorpsbewoners versierden alle hoekjes en leuke plekjes rond hun huis en overal werden oude ambachten vertoond, de mensen van de verschillende dorpen zijn ieder jaar weer laaiend enthousiast.
De nodige drankjes werden verstrekt en we eindigde heel keurig voor de dienst in de kerk. Vraag me niet waar het over ging, de taal wil nog steeds niet helemaal tot mijn schedel afdalen. De mooie klanken van de melodieuze taal komen niet verder dan mijn trommelvlies. het bleek dat ik niet de enige ben want door deze taalbarrière werd de vlag van Friesland en van de ASPB niet gezegend door de onvermurwbare priester. Volgend jaar beter zullen we maar zeggen. We wandelden terug naar het hotel en schoven een uurtje later weer aan voor het heerlijke diner. In de tuin van het museum was het feest in volle gang, we bekeken het allemaal even en dronken toen op het terras van het hotel nog een afzakkertje.
De Zondag begon rustig, half elf verzamelen voor de grote parade door Santa Maria Maggiore, iedere keer weer een evenement waar duizenden Italianen opafkomen. Het is natuurlijk ook een vreemd verschijnsel om zo’n zes-zeven honderd schoorsteenvegers en hun aanhang op hun paasbest te zien langs paraderen en die ook nog kleine cadeautjes en snoep uitdelen en waarvan ook nog de mythe bestaat dat het geluk brengt wanneer je ze aanraakt. De optocht bestond uit vijfentwintig deelnemende landen en een paar provincies uit Italië. Vaandelzwaaiers, muziekanten en de groep schoolkinderen die verkleed zijn als Italiaanse Ruska’s met hun juffen uit Santa Maria zelf. Na de indrukwekkende optocht zwierven de schoorsteenvegers weer terug naar de terrassen en hotels om later aan te schuiven voor de schoorsteenvegerlunch die in alle hotels werd geserveerd.
Om vier uur in de middag kwam de groep weer bij elkaar voor de gebruikelijke plichtplegingen, dat varieert van geschenken uitwisselen voor het museum, dansen en zingen en natuurlijk is er weer een biertje of wijntje bij.
Na het eten vertrekken er al hier en daar een paar schoorsteenvegers naar huis,.
Maandag na het ontbijt zwaaien we de vertrekkers uit, jammer hoor, t was juist zo gezellig wij blijven om het feest in Baveno mee te maken.
Met vier bussen vertrekken we om half twee om een klein uur later in de mooi stad aan te komen en opnieuw met muziek over de boulevard langs het Lago Maggiore te wandelen. Het wordt weer een feestelijke boel, zelfs vanuit hun huis schenken de bewoners ons hier en daar een glaasje wijn in en in ons vrije uurtje zitten we gezellig op het terras bij het water waar de boten af en aan varen. Na het officiële gedeelte gaat Emile samen met Anita op de foto voor de plaatselijke krant want ons familieverhaal zal worden verteld en ze denken waarschijnlijk dat Emile de Italiaan van de familie is hi hi, dan worden we naar de tuin van het schitterende hotel Dino geleid.
We worden ontvangen als staatshoofden, glaasjes witte wijn, hapjes worden geserveerd door keurig in het pak gestoken kelners, we verpozen een uurtje op het strakke gazon op de mooiste plek van de wereld met uitzicht over het schitterende meer.
We baden pootje in het zwembad dat zo uitnodigend lonkt en worden dan geroepen om aan te zitten aan het diner. Het is al goud dat er blinkt.
De schilderijen aan de muren prachtig (ik dacht nep, later bleek dat de collectie uit Monet, van Gogh, Matisse, Renoir en Gauguin bestond).
Tijdens het eten werd er weer gezongen en gedanst onder begeleiding van de vaste muzikanten.
Om tien uur vertrok de bus weer en om elf uur zaten we weer in de lounge van ons hotel. Achter een slaapmutsje om alles even te laten bezinken. Een belevenis.